مضرات انسولین و داروهای کاهنده ی قندخون نسبت به فواید  آنها در برخی بیماران

بسیاری از بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 ممکن است بیش از حد تحت درمان با انسولین یا سایر داروهای پایین آورنده ی قند خون قرار گیرند.

 یافته های محققین  نشان می دهد که برای  بسیاری از این افراد فواید استفاده از افزایش مصرف داروهای دیابت آنقدر کم است که مضرات آن بر فوایدش پیشی گرفته است . برای افراد  مبتلا به دیابت نوع  2 هدف از مدیریت قند خون جلوگیری از عوارض مرتبط با دیابت از جمله نارسایی کلیوی، مشکلات چشمی و بیماری قلبی است  اما موضوع  اساسی ایجاد تعادل بین خطرات عوارض بیماری  با درمان است.

برای بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 بخصوص افراد بالای 50 سال عوارض جانبی منفی نظیر افزایش وزن و مسئولیتهای سنگینی نظیر تزریقات مکرر انسولین بر فواید  مصرف دارو  پیشی گرفته است.

نتایج این تحقیق که توسط محققان دانشگاه میشیگان و کالج سلطنتی لندن انجام گردید در مجله ی the American Medical Association Internal Medicineمنتشر گردید.

 نتایج نشان می دهد برخلاف دستورالعملهای جاری برای دیابت نوع 2که درمان شدید تا رسیدن به هدف تعیین شده ی قندخون را توصیه می کند فایده ی کلی مصرف یک داروی جدید بیشتر به زحمت، ایمنی و عوارض جانبی درمان وابسته است و کمتر به مقدار قند خون  بیمار بستگی دارد.

دکتر Vijanنویسنده ی مقاله می گوید: برای افراد مبتلا به دیابت نوع 2، هدف در مدیریت قندخون پیشگیری از عوارض ثانویه ی بیماری دیابت  نظیر عوارض کلیوی، چشمی و بیماری قلبی است اما نکته ی بسیار مهم ایجاد تعادل بین خطر ایجاد عوارض و بار درمان در هنگام تصمیم گیری برای درمان سختگیرانه ی قند خون است.

اگر خطر عوارض ثانویه ی دیابت در یک بیمار کم باشد اما علایمی نظیر افت قندخون، افزایش وزن یا اختلال در زندگی روزمره ی بیمار بر اثر تزریقات مکرر انسولین مشاهده  گردد، می توان  نتیجه گیری کرد که آسیب های این درمان از فواید  آن بیشتر است. تجویز دارو تنها برای کاهش عوارض نیست بلکه باید به بهبود کیفیت زندگی بیمار نیز کمک کند.

دکتر Vijanبه این نکته اشاره  می کند که برای بسیاری ازبیماران، هنگامیکه  به کنترل متوسطی بر قند خون دست یافتند اجرای درمان سختگیرانه نسبت به هزینه های درمان، بار و مسئولیت  درمان و خطرات  آن فواید  کمی دارد.

در این تحقیق مشخص گردید که فواید  درمانهای سختگیرانه  درافراد مسن  و بالاتر از 75 سال کاهش می یابد و این  به دلیل بیشتر بودن مضرات درمان  نسبت به فواید  آن است.

این یافته ها برای 15 تا 20 درصد از افراد مبتلا به دیابت نوع 2 که مقدار قندخونشان بسیار بالا است (مقدار هموگلوبین A1Cآنها بسیار بالا است) و نیاز به درمانهای سختگیرانه برای مدیریت بیماری خود دارند، کاربردی ندارد.

برای طراحی  درمانهای فردی باید  به میزان خطر بروز عوارض ثانویه ی دیابت  (که تحت تأثیر مقدار قندخون بیمار است) و همچنین عوارض جانبی و میزان  ایمنی داروها توجه کرد. توجه همزمان به این دو مورد  رویکرد بهتری نسبت به تمرکز مطلق بر اهداف  قند خون می باشد.

پرفسور Haywardمی گوید: افزایش مصرف داروهای کاهنده ی قند خون برای برخی از بیماران  مفید است اما  در برخی دیگر هیچ نفعی ندارند. این نتایج اشاراتی برای میلیونها بیمار دارد که در حال حاضر به آنها افزایش مصرف دارو به منظور دستیابی به قندخون بهتر پیشنهاد می شود.

دستور العمل های کنونی مانع  از بررسی میزان خطرات و مزایای  افزودن  دارو به درمانهای  قبلی یک بیمار میشود، نتایج این تحقیق دستورالعمل "درمان برای رسیدن  به هدف" را به چالش کشیده است. محققین نتیجه گیری کردند همانطور که سال گذشته دستورالعمل کاهش فشارخون به دلیل  افزایش خطرات  مصرف داروها برای رسیدن به اهداف خاص فشارخون در برخی از بیماران تغییر کرده است و همچنین توصیه های مشابهی در رابطه  با درمانهای کاهنده ی چربی نیز صورت  گرفته باید در رابطه  با رسیدن به مقدار قندخون هدف نیز بین مضرات  و  فواید  استفاده  از دارو  تعادل برقرار  نمود.

منبع:www.sciencedaily.com/releases/2014/06/140630163918.htm